Szukajka

PostHeaderIcon Gwiazdozbiór Oriona

Orion (łac. Orion, dop. Orionis, abstrakt Ori) – gwiazdozbiór znoszona w terenie równika lazurowego, w szerokości geograficznej Polski zauważalna odkąd października aż do maja. Jest jednym z najbardziej znaczących gwiazdozbiorów nieba zimowego, łatwym do wyszperania i rozpoznania. Zawiera multum badawczych celów.

Najciekawsze obiekty

Gwiazdozbiór opiewa krocie obwodów z rzeczą międzygwiazdową natomiast młode zwaliste gwiazdy, jakie produkują rejony gwiazdotwórcze. Najważniejsze z nich:

Ia – gwiazd znajdujące się po zacnej paginie, powyżej Pasa Oriona, zażegnane o coś koło tego 1100 latek świetlnych – taksowany stulecie wynosi nieco milionów lata.

Ib – gwiazdy należące aż do Pasa Oriona i szyk Sigma Orionis, zażegnane o z grubsza 1550 lat świetlnych, o wierzchu 2 aż do 5 milionów lata.

Ic – dzielnica znajdujący się wobec Pasa Oriona, uprzedzony o mniej więcej 1650 latach świetlnych, i jego pokrywka wynosi 2 miliony latek.

Id – miejsce obejmujący Wielką mgławicę Oriona dodatkowo czeredę otwartą gwiazdy Trapez, zażegnane o wokół 1350 latek świetlnych; ich pokrywka owo mniej przewlekajże milion latek.

Trzy zestawione w jednej kreski ewidentne gwiazd, tworzące tzw. Pas Oriona podkreślają Syriusza na gorącym świcie natomiast Aldebarana na północnym zachodzie. Są to \delta (Mintaka); \epsilon (Alnilam); a \zeta Ori (Alnitak).

Najjaśniejszą gwiazdorem jest Rigel (β Orionis, zrozumiałość 0,18m), pozostała co aż do jasności owe Betelgeuse (α Orionis, czytelność niestabilny od 0,4m do 1,3m), Bellatrix (γ Orionis, zrozumiałość 1,64m). Oprócz przejrzystych gwiazdy Orion włącza podobnie jak nader zrozumiałe mgławice, w tym widoczną surowym ślepiem Wielką Mgławicę Oriona (rozmiary w indeksu Messiera M42 koniunkcja M43). Znajduje się ona naokoło gwiazdy θ, ι również 42 Ori. Tuż przy pasem Oriona odnajduje się mgławica Koński Łeb (IC 434). Mgławice te, wraz z coraz innymi, wyrabiają Obłok Molekularny w Orionie.

Układy wielokrotne

Gwiazda theta 2 Orionis owe sekwencja dualny o komponentach powstrzymanych od momentu siebie o 13′ łuku, o zrozumiałości 5 oraz 6,4m. Jaśniejszy komponent istnieje dodatkowo systemem dwukrotnym spektroskopowym, o czasie pełnomocnictwie 21 dni.

Gwiazda lambda Orionis istnieje systemem wielokrotnym, w którym znajduje się obcisły struktura ze elementami o zrozumiałości 3,7 także 5,6m a wariancie spektralnym O5, łagodzonymi od siebie o 4,4′ łuku. W odległości 28,6′ znajduje się dodatkowy pierwiastek owego rozkładu o zrozumiałości 11,2m także w odległości 78,3′ sukcesywna gwiazdor o jasności plus 11,2m.

Gromady gwiazd

Trapez owo grupa przychylna gwiazd. Znajduje się w siedlisko Wielkiej Mgławicy w Orionie oraz frapuje obwód o średnic 1,5 roku świetlnego. Wiek mierzy się na 300 tysięcy latom. Składniki – pięć młodych gwiazd o masach odkąd 15 do 30 masy Słońca. Wyniki zdobyte z teleskopu Chandra, zwą na niebotyczną gorączkę przestrzeni owych gwiazdy, sięgającą 60 milionów kelwinów.

Roje meteorów

Orionidy – śnij połączony z kometą Halleya. Można ścigać wzrokiem odkąd 16 aż do 30 października. Maximum wypada 21 października potężna ujrzeć blisko 2o-30 zjawisk na godzinę.

Chi Orionidy – pojawiają się od momentu 25 listopada do 31 grudnia. Maximum przysługuje 2 grudnia, można spodziewać się z grubsza 3 meteorów na godzinę. Rój wywodzi od czasu planetoidy 2201 Oljata.

Mitologia

Ponieważ wynalezienie konstelacji istnieje bezproblemowe, z gwiazdozbiorem owym zespala się mnóstwo mitów. W mitologii greckiej Orion był myśliwym. Posejdon (jego starszy) obdarzył go umiejętnością spacerowania po wody. Zakochany był w Plejadach, które nieustannie poszukuje na niebie. Chełpił się, że może zapierdolić wszystkie wykuć, i zostawał nadgryzany za pośrednictwem skorpiona natomiast od chwili tej pór odnajdują się na przeciwnych stronicach nieboskłonu. Jego pies – Syriusz – jest najjaśniejszą gwiazdą nocnego nieba oraz ustanowi kwant konstelacji Wielkiego Psa.

Zobacz samej

  • wykaz gwiazd w gwiazdozbiorze Oriona
  • Orvandil

Bibliografia

  1. Ian Ridpath, Wil Tirion: Collins Stars and Planets Guide (Collins Guide). London: Collins, 2007. ISBN 978-0-00-725120-9.

Linki peryferyjne

  • The Bright Star Catalogue
  • Map of Orion
  • The Deep Photographic Guide ów the Constellations: Orion
  • Views of Orion (uczestnik SF, prezentuje widok Oriona z innych proporcji Galaktyki)
  • Anne Wright’s page on Orion (strona astrologiczna)
  • Melbourne Planetarium: Orion Sky Tour
  • The clickable Orion
  • WIKISKY.ORG: Orion constellation

Napisano w Bez kategorii.

Leave a Reply